Sa kabila ng mararaming bandang pinoy na naglipana sa kasalukuyan, nde pa rin maiiwasang ipagkumpara ang mga ito sa kanilang mga generasyon at tipo ng musika na nabibilang pa rin sa “Pinoy Rock” music.

                   Unang kilatis: “EMO” – hango sa salitang “EMOsyonal”? ang hindi alam ng Pinoy at ng ibang pang nilalang sa iba’t ibang sulok ng mundo na nakakaintindi ng ganitong musika, ay hango ito sa genre na Progressive Rock.

 
            Ikalawang Kilatis: Saan ba nagmula ito? – mula sa mga bandang Soundgarden, na umahon sa pagiging Grunge, naging Progressive ito. Ibig sabihin ang mga klase ng musika nila ay higit pa sa pagiging hardcore nito dahil sa ganda ng kanilang salitang binibitiwan sa kanilang mga kanta. Bago ang Soundgarden, ang Rites of Spring ang nag punla ng ganitong uri ng musika, na ang karamihang nilalaman ay pighati, matinding kalungkutan o kahit anong matinding emosyon.

 

            Ikatlong Kilatis: Ano Ba ang ibig sabihin nito? – EMO o Progressive Rock, ito ay mas pinaganda, ibig sabihin may mas maganda ang mga liriko nito kumpara sa Grunge Rock Music na medyo iba ang dating ng mga liriko at ng mismong musika. Sa EMO o Progressive Rock, ganun pa din ang tunog o mas maingay ng kaunti pero mas pinaganda at may mga malalalim na ibig sabihin ang bawat salita sa liriko.

 

            Ika-apat Kilatis: Kahit ba sa damit ay masasabi mong EMO/Progressive Rock ang pinapakinggan ng isang tao? – OO, nakakatuwang isipin na ginawa na talagang genre ng mga tao ang EMO, na para bang mga kahalintulad na ito ng HipHop, Punk, Thrasher at ng kung anik anik pa.

                       

Mga Palatandaan Kung Paano Mo Masasabing “EMO” ang isang simpleng tao:

   

Babae:    1. Mahaba ang buhok sa likod at pa-layer
        and unahang buhok.
    2. May “raccoon tail” na tinatawag o ung may kulay
        ung buhok na paguhit-pahalang depende
        kung anong kulay ang gusto nung tao,
        pero kalimitan ay puti at itim o dilaw at itim.
    3. Itim na T-Shirt o striped na damit na itim at puti,
        itim na pantalon,puting belt at
        Chuck Taylor na itim at puti.
    4. Bestida o damit na pang Dark Victorian Era sa London.
    5. Makapal na Eye Liner.
    6. Bangs na ubod ng haba.
 

Lalaki:    1. Anime Look. Tulad ni
        Sasuke sa Naruto sa Anime.
    2. Ubod na haba ng bangs at undercut sa likod,
        sabay igagawi sa isang panig ng mukha.
    3. Itim na T-Shirt o striped na damit na itim at puti,
        itim na pantalon, puting belt at
        Chuck Taylor na itim at puti.
    4. Siyempre, kabilang sa banda na ganun din ang tema.

 

Editor’s Note:
_______________________________________________
Wala akong against sa ganitong uri ng musika.
Imbes, nilahad ko ang pinagmulan nito.

Ang Sarap Pakinggan ng Sugar, We're Going Down !
Ang Itlog Ngaun ay: accomplished

Im gonna be your slave

 

Since im kinda lazy to update this blog.

 

YOU, yourself can make a request!

 

HOW? By Clicking "Lakasan ng Sigaw" link (Comments)

 

Located at the bottom part of this entry.

 

NOTE: Strictly OPM!!

 

 

Lupet ko! Ang Natawa ko talaga!
Pinapanood ko? uhmm, Nabigla
Ang Itlog Ngaun ay: Abnoy

 

 

May mga bagay na kahit wala ay pilit hinahanap! Kung minsan parang baliw na humihiyaw! Ni ayaw papigil.. Sa saliw ng musika Isa akong bingi.. Ginugunita ang mga nakaraan.. Parang multo na pilit akong hinahabol.. Nangungusap na muling balikan.. Takot mag-isa.. Tumakbo. Ngunit san tutungo? Sa bawat pagpatak ng luha.. Ano ang dulot? Pag-asa? Nakita kong hawak ng iba.. Pagdaka'y dinurog ng walang patumanggi! Umaga? Huling Hiling.. Kapayapaan sa aking paghimlay..

                                                   

              

 

Ang Sarap Pakinggan ng Juan Dela Cruz band !
Ang Itlog Ngaun ay: May lamat!

            Sa kabila ng mararaming bandang pinoy na naglipana sa kasalukuyan, nde pa rin maiiwasang ipagkumpara ang mga ito sa kanilang mga generasyon at tipo ng musika na nabibilang pa rin sa “Pinoy Rock” music.

                   Unang kilatis: “EMO” – hango sa salitang “EMOsyonal”? ang hindi alam ng Pinoy at ng ibang pang nilalang sa iba’t ibang sulok ng mundo na nakakaintindi ng ganitong musika, ay hango ito sa genre na Progressive Rock.

 
            Ikalawang Kilatis: Saan ba nagmula ito? – mula sa mga bandang Soundgarden, na umahon sa pagiging Grunge, naging Progressive ito. Ibig sabihin ang mga klase ng musika nila ay higit pa sa pagiging hardcore nito dahil sa ganda ng kanilang salitang binibitiwan sa kanilang mga kanta. Bago ang Soundgarden, ang Rites of Spring ang nag punla ng ganitong uri ng musika, na ang karamihang nilalaman ay pighati, matinding kalungkutan o kahit anong matinding emosyon.

 

            Ikatlong Kilatis: Ano Ba ang ibig sabihin nito? – EMO o Progressive Rock, ito ay mas pinaganda, ibig sabihin may mas maganda ang mga liriko nito kumpara sa Grunge Rock Music na medyo iba ang dating ng mga liriko at ng mismong musika. Sa EMO o Progressive Rock, ganun pa din ang tunog o mas maingay ng kaunti pero mas pinaganda at may mga malalalim na ibig sabihin ang bawat salita sa liriko.

 

            Ika-apat Kilatis: Kahit ba sa damit ay masasabi mong EMO/Progressive Rock ang pinapakinggan ng isang tao? – OO, nakakatuwang isipin na ginawa na talagang genre ng mga tao ang EMO, na para bang mga kahalintulad na ito ng HipHop, Punk, Thrasher at ng kung anik anik pa.

                       

Mga Palatandaan Kung Paano Mo Masasabing “EMO” ang isang simpleng tao:

   

Babae:    1. Mahaba ang buhok sa likod at pa-layer
        and unahang buhok.
    2. May “raccoon tail” na tinatawag o ung may kulay
        ung buhok na paguhit-pahalang depende
        kung anong kulay ang gusto nung tao,
        pero kalimitan ay puti at itim o dilaw at itim.
    3. Itim na T-Shirt o striped na damit na itim at puti,
        itim na pantalon,puting belt at
        Chuck Taylor na itim at puti.
    4. Bestida o damit na pang Dark Victorian Era sa London.
    5. Makapal na Eye Liner.
    6. Bangs na ubod ng haba.
 

Lalaki:    1. Anime Look. Tulad ni
        Sasuke sa Naruto sa Anime.
    2. Ubod na haba ng bangs at undercut sa likod,
        sabay igagawi sa isang panig ng mukha.
    3. Itim na T-Shirt o striped na damit na itim at puti,
        itim na pantalon, puting belt at
        Chuck Taylor na itim at puti.
    4. Siyempre, kabilang sa banda na ganun din ang tema.

 

Editor’s Note:
_______________________________________________
Wala akong against sa ganitong uri ng musika.
Imbes, nilahad ko ang pinagmulan nito.

            Sa kabila ng mararaming bandang pinoy na naglipana sa kasalukuyan, nde pa rin maiiwasang ipagkumpara ang mga ito sa kanilang mga generasyon at tipo ng musika na nabibilang pa rin sa “Pinoy Rock” music.

                   Unang kilatis: “EMO” – hango sa salitang “EMOsyonal”? ang hindi alam ng Pinoy at ng ibang pang nilalang sa iba’t ibang sulok ng mundo na nakakaintindi ng ganitong musika, ay hango ito sa genre na Progressive Rock.

 
            Ikalawang Kilatis: Saan ba nagmula ito? – mula sa mga bandang Soundgarden, na umahon sa pagiging Grunge, naging Progressive ito. Ibig sabihin ang mga klase ng musika nila ay higit pa sa pagiging hardcore nito dahil sa ganda ng kanilang salitang binibitiwan sa kanilang mga kanta. Bago ang Soundgarden, ang Rites of Spring ang nag punla ng ganitong uri ng musika, na ang karamihang nilalaman ay pighati, matinding kalungkutan o kahit anong matinding emosyon.

 

            Ikatlong Kilatis: Ano Ba ang ibig sabihin nito? – EMO o Progressive Rock, ito ay mas pinaganda, ibig sabihin may mas maganda ang mga liriko nito kumpara sa Grunge Rock Music na medyo iba ang dating ng mga liriko at ng mismong musika. Sa EMO o Progressive Rock, ganun pa din ang tunog o mas maingay ng kaunti pero mas pinaganda at may mga malalalim na ibig sabihin ang bawat salita sa liriko.

 

            Ika-apat Kilatis: Kahit ba sa damit ay masasabi mong EMO/Progressive Rock ang pinapakinggan ng isang tao? – OO, nakakatuwang isipin na ginawa na talagang genre ng mga tao ang EMO, na para bang mga kahalintulad na ito ng HipHop, Punk, Thrasher at ng kung anik anik pa.

                       

Mga Palatandaan Kung Paano Mo Masasabing “EMO” ang isang simpleng tao:

   

Babae:    1. Mahaba ang buhok sa likod at pa-layer
        and unahang buhok.
    2. May “raccoon tail” na tinatawag o ung may kulay
        ung buhok na paguhit-pahalang depende
        kung anong kulay ang gusto nung tao,
        pero kalimitan ay puti at itim o dilaw at itim.
    3. Itim na T-Shirt o striped na damit na itim at puti,
        itim na pantalon,puting belt at
        Chuck Taylor na itim at puti.
    4. Bestida o damit na pang Dark Victorian Era sa London.
    5. Makapal na Eye Liner.
    6. Bangs na ubod ng haba.
 

Lalaki:    1. Anime Look. Tulad ni
        Sasuke sa Naruto sa Anime.
    2. Ubod na haba ng bangs at undercut sa likod,
        sabay igagawi sa isang panig ng mukha.
    3. Itim na T-Shirt o striped na damit na itim at puti,
        itim na pantalon, puting belt at
        Chuck Taylor na itim at puti.
    4. Siyempre, kabilang sa banda na ganun din ang tema.

 

Editor’s Note:
_______________________________________________
Wala akong against sa ganitong uri ng musika.
Imbes, nilahad ko ang pinagmulan nito.

<---Dighay--->

     

Who hasn't heard the band Eraserheads? They were formed back in early 90's; it's like hearing a Greenday junkie or Grunge wannabe. But then this band emerged as time passes by. I admit that Eraserheads was one of my favorites amongst homegrown band. Their songs are not different from what Generation Y has gone through. They are the reflections of Pinoy teenagers, troubled and geek teenagers! While I'm being marinated in the couch for several hours listening to early 90's Foreign Grunge music, I was holding the inlay of Eraserhead's first album [which I bought after saving some few breads from my allowance then] the "UltraElectoMagneticPop". It was really cool; I really loved the song "Shake Yer Head" [until now].  It was being followed by "Circus" album, which was a big hit! Remember "Minsan", "Magasin", "Sembreak" and their first ballad, "With A Smile". They are the very first band to have their first Gold Record in a day after releasing their "Cutterpillow" album and became platinum on the next day! "Overdrive" which is one of the carrier single of the album was being revived also by Imago [Indie Rock, led by Aia De Leon] and the most popular was the song "Ang Huling El Bimbo".
 
         I still remember their gig here in San Mateo, in St. Matthews Academy, "Harana Sa Matyo" back in 1997. With guest, Fatal Posporos, Angel In Disguise and I forgot the name of the third band. [??] It was way cool then. And their fourth album was a Christmas album, and remembers how Francis M. appeared on their song "Fruitcake" Which was being shot in Fiesta Carnival [before it was being kicked outside near SM!] after releasing their fifth album ["Bananatype"] and so; I stopped listening to their music. It's not that Ely's losing his touch. But I prefer to listen to Indie Homegrown music. But then, I never failed to remember how Eraserheads became a legend in the minds of Generation Y.
            This time, Sony BMG Music came up to produce a collector's item album. It's a tribute album for Ely Buendia's band Eraserheads. The "Ultra Electromagnetic Jam" album. It has seventeen cuts sung by Philippine's greatest bands and performers like:

1. Alapaap - 6 Cyle Mind
2. Magasin - Paolo Santos
3. Spolarium - Imago
4. Overdrive - Barbie Almalbis
5. With A Smile - South Border
6. Tikman - Sugarfree
7. Ligaya - Kicthie Nadal
8. Torpedo - Isha
9. Huwag Kang Matakot - Orange and Lemons
10. Superproxy 2k6 - Francis M
11. Pare Ko - Sponge Cola
12. Huwag Mo Nang Itanong - MYMP
13. Hard To Believe - Cueshe
14. Alcohol - Radioactive Sago Project
15. Maling Akala - Brownman Revival
16. Ang Huling El Bimbo - Rico J. Puno
17. Para sa Masa - Various Artists

<---Singaw--->

Lupet ko! Ang ABNOY ko talaga!
Ang Itlog Ngaun ay: Balisa

<--pasok!--->

 Hayyy!
 Bakit ganun? May mga taong hubad na naglalakad. Na kahit ang sarili eh, hindi na kilala. Naghahanap ng bagong "Messiah". O sumasamba sa sarili nilang "Bathala"....
   Nakakalungkot...

 Maraming nagpapanggap pero iilan lang ang nakapagpatunay. Maglalakad at isisigaw sa bung mundo na “Ako ay Isang Punkista!”
Tsk* tsk*

Kung talagang punk ka, mambugbog ka nga ng tao! Iuntog mo nga sarili mo sa pader! Manggulo ka nga at wag kang maligo kahit kailan!

Naiintindihan mo ba ako?

Eto na naman. Mga maling persepsiyon ng mga pinoy sa mga inaakala nilang "Astig Kuno".

Magpapa-dread locks ka kasi uso. [??ano???] sa pagkakaalam ko, ang mga nagpapa dread locks lng eh ung mga taong may pinaglalaban! Panahon iyon ni Bob Marley! Magsusuot ng t-shirt [naks*] na kulay pula tapos may “Che Guevarra” Emblem or Communism Emblem o kung ano ano pang eklat!
Ang tanong. Gaano mo kilala si Che Guevarra?

“I hate God!”, “God Sucks”, “ I want to Die”… [???]. Naririnig mo ba sarili mo? Kung talagang ayaw mo ng mabuhay, sige nga magpakamatay ka! Tsk* tsk* kilala mo si Kurt Cobain? [Idolo ko na ito simula nung nasa ikatlong baitang ako nung elementarya!] Nagpakamatay siya  dahil nilamon siya ng kasikatan. Mas pinili niyang tapusin ang lahat sa gitna ng tagumpay at kasikatan nya, kesa maging laos at paglipasan ng panahon! [pero may kuro kuro na hindi diya nagpakamatay kundi siya ay pinaslang! –ibang istorya na iyon!]

                                        

Bumalik tayo sa paksa.

Ngaun, ano? You hate God and you wanna die? Bakit buhay ka pa rin ngaun? Bakit ayaw mo pang kitilin ang hibla ng iyong hininga? Para sa ganoon eh pumanaw ka ng may paninindigan! Tsk* tsk*
Nagpapapansin ka ba o isa ka lng sa mga taong “kuno”
Kung hindi, at gusto mong talagang mamatay.
Magpakamatay ka? Isumpa mo kahit sino. Kung natigilan ka at naiinis sa mga nasusulat dito. Kaawa-awa kang nilalang. Isa kang uri ng tao na nabubuhay sa halusinasyon at patuloy na magiging ilusyon na lamang!
Namatay ka na ba at nabuhay muli? Nakarating ka na ba sa langit o impiyerno? Nakausap mo na ba ng diyos o ung tinatawag mong diyos-diyosan? Nahalikan mo na ba ang kamatayan?

 

Kung hindi ang sagot mo.
Wala kang karapatan.

Nakaka-awa ka. tsk* tsk*

<--singaw--->

Ang Sarap Pakinggan ng Kundiman ng The Jerks !
Ang Itlog Ngaun ay: Napisa!

    

PINOY ROCK SCENE: NOW AND THEN       

          Leading in the Golden Age of Pinoy Rock back in the late fifties and early sixties, guitarist Wally Gonzales, bassist Mike Hanopol, drummer Ed Fortuno and lead virtuoso Joey “Pepe” Smith are considered by many as gods of Rn’R in the Philippines, even though the Juan dela Cruz experience was short-lived. Classics like “Beep, Beep”, “Balong Malalim” and the undying Pinoy Rock Anthem “Himig natin” taught would-be rockers and present rock flagbearers Razorback and Wolfgang what they needed to know. And everybody says that, they’re one of the pioneers in Pinoy Rock [Hands Down]

     

               “Salamat, at tayo’y nagkasamang muli….” With it’s muscular synthwork, atmospheric effects and a battery of punk guitars, The Dawn was pushing the envelope with the hit song “Envelope Ideas” in the mid-eithties. Their label was about to make them a music video, unheard of in those days, to push them further into the pop stratosphere when guitar wunderkind Teddy Diaz was stabbed dead in Tatalon in 1988 effectively destabilizing the group. The Dawn was left in the dark as its members embarked on session work, but briefly regrouped with the modest hit “Iisang Bangka tayo” for the San Miguel Beer campaign in the early 90s. Almost a decade later, Prodigal Sun saw the light of day in January 2001.
 
    

                 While having the limelight in early 90s, these heads came in. Who could ever forget these Four-Chunky Heads? –the Eraserheads. You’d have to be dumb not to know why these four “Heads” from U.P. dormitory take home the “cake”. As products of underground club circuit, Ely Buendia, Buddy Zabala, Raimund Marasigan and Marcus Adoro found poetry in the commonplace with songs like “Pare Ko”, “Toyang”, and “Ang Huling El Bimbo” weaving unforgettable chorus lines around them. Irrelevant and intelligent, they made fun of everything mainstream, singing out of sync and switching instruments on their noontime T.V guestings. Ely once said he wanted people to be able to sing along to their songs, one of the reasons the group remains popular to this day. With Ely on Pupil Band, the “Heads moved on. Before Raimund Joined Sandwich, Fatal Posporos’ Kris Gorra-Dancel became their interim lead vocalist.
 
     

                  Mid 90’s escalating to fame with their self-titled debut back in 1996, summoning up how these wolves rocked our world with their “Arise”, “Halik Ni Hudas”, “Anino”, “Center of the Sun” and “Atomica” Wolfgang smashed all notions that they were just another pretty boy rock band playing Led Zeppelin and Black Sabbath. By Releasing award-winning album after album, frontman Basti Artadi found his own, raspy voice while guitarist Manuel Legarda, bassist Mon Legaspi and skinner Wolf Gemora took their musicianship to a higher level. With the highly-succesful releaseof Black Mantra, these four guys have taken the term “Pinoy Rockstars” to an all-new dimension.
 
    

                After mainstream, P.O.T put the FUNK back in Pinoy Rock, which is definitely spanking “new” to others. When P.O.T first came out, a wave of fanaticism broke out all throughout the local rock scene. With Karl Roy resurrected by a funk/rock supergroup (composed of the legendary Harly Alarcon on drums, former Tame The Tikbalang bassist Mally Paraguya and guitarist Ian Umali) from his previous outfit Advent Call, the group seemed unstoppable, influencing a new generation of rockers that incorporated many styles from the then-receding heavy metal genre. But we ego clashes, drug problems and the hard task of duplicating their achieved success proved to be the factor in the break up of what have been the next generation’s music fever. Now, Karl has involved himself with a new supergroup called Kapatid, but even if he does remain successful in his endeavor, he won’t be able to make audiences forget what P.O.T once was.

     

              The Pinoy Rock Scene goes on with different wavelength surpassing the so-called “mainstream”. A sardonic, brilliant and often times funny take on Pinoy culture and politics. The lead vocalist Dong questioned but he did it with a full kick-ass without fear! Yano chose a more rebellious path to call attention to traditional Filipino stupidities like politicians, brownouts, even a mortifying day with and old slippers, all the mixing humor with a dash of sarcasm and acid wit. For some reason, vocalist and chief lyricist Dong Abay pushed the right buttons for a jarring wake up call, by making Yano one of the most confrontational bands of their time. But Dong wants more. With a full load, Dong brings back the caricature of a true Pinoy. With his band, Pan. There’s nothing more than writing everything you see.

     

                  Before Imago bring back the new image of Indie Music, this indie folk goddess Cynthia Alexander bravely struck out on her own with the cult favorites Insomnia and Other Lullabyes and Ripping Yarns, using guitar wizardry, haunting minor-key arrangements, European-inspired images and seasoned instrumentalists to arrive at stark universal truths. Her dogged perseverance working the indie music circuit has paid off well; she now enjoys a cult following and modest mainstream success – Metropop entries she arranged had gone on to win top prizes in the competition.

 

   

Ang Sarap Pakinggan ng NU 107.5 !
Pinapanood ko? uhmm, Baliw Balita
Ang Itlog Ngaun ay: Basag!